Seçim sonuçları ne söylüyor?
3 Kasım'da yapılan ABD ara seçimlerinde Demokratlar hem Temsilciler Meclisinde hem de Senatoda çoğunluğu kazandı. Teksas gibi Cumhuriyetçilerin onlarca yıldır kontrol ettiği eyaletlerde önemli sonuçlar alındı. Demokratik sosyalistler Kongredeki temsillerini genişletirken, ülkenin farklı bölgelerinde büyük şirketlerin enerji ve su kaynaklarını kullanımına karşı gelişen yerel hareketler de seçimlerden kazanımlarla çıktı.
Trump yönetimine yönelik tepki, yüksek yaşam maliyetleri, enflasyon, İran savaşı ve ekonomik güvensizlik seçim sonuçlarında belirleyici oldu. Demokratlar en az yedi Cumhuriyetçi Senato sandalyesini ve iki düzineden fazla Temsilciler Meclisi bölgesini kazandı.
İklim değişikliği bu seçimlerin başlıca gündem maddelerinden biri değildi. Ancak sonuçlara enerji fiyatları, fosil yakıt endüstrisi, şirketlerin siyasi gücü ve ekonomik eşitsizlikler açısından baktığımızda oldukça ilginç gelişmeler görüyoruz.
Özellikle üç başlık üzerinde durmak gerekiyor: Demokratik sosyalistlerin federal siyasette artan ağırlığı, petrol ekonomisinin merkezi Teksas'taki değişim ve enerji ile su kaynaklarının kullanımına ilişkin yerel mücadeleler.
Demokratik sosyalistler Kongrede güçleniyor
ABD Demokratik Sosyalistleri'nin (Democratic Socialists of America – DSA) desteklediği beş yeni aday Temsilciler Meclisine seçildi:
- Claire Valdez – New York, 7. Bölge. Sendikal hareketten gelen bir demokratik sosyalist. Green New Deal, elektrik fiyatlarına müdahale, kamu enerji yatırımları ve işçi hakları kampanyasının önemli başlıklarıydı.
- Darializa Avila Chevalier – New York, 13. Bölge. Demokrat Parti ön seçiminde, Kongrede önemli bir konuma sahip olan Adriano Espaillat'ı yenerek aday oldu. Ekonomik eşitsizlik, konut ve kurumsal siyasi nüfuz üzerine yoğunlaşan bir kampanya yürüttü.
- Melat Kiros – Colorado, 1. Bölge. Demokrat Parti'nin 15 dönemdir Kongrede bulunan ismi Diana DeGette'i ön seçimde yenerek aday oldu. Bu sonuç, Demokrat Parti içindeki yerleşik siyasi dengeler açısından da dikkat çekiciydi.
- Donavan McKinney – Michigan, 13. Bölge. Detroit'ten seçildi. Demokrat Parti ön seçiminde mevcut Kongre üyesi Shri Thanedar'ı yenmişti. Sendikal haklar, kamu hizmetleri ve ekonomik eşitsizlikler programında önemli yer tutuyor.
- Chris Rabb – Pennsylvania, 3. Bölge. Eyalet meclisinden Kongreye geçti. İşçi hakları, çevresel adalet ve şirketlerin siyasi gücünün sınırlandırılması gibi başlıklarda çalışan bir isim.
Böylece Alexandria Ocasio-Cortez ve Rashida Tlaib ile birlikte DSA'nın Temsilciler Meclisindeki üye sayısı en az yediye ulaşıyor.
Burada sayı kadar önemli olan, bu isimlerin bir bölümünün Demokrat Parti'nin güçlü ve yerleşik temsilcilerini ön seçimlerde yenmiş olması. Demokrat Parti içerisinde son yıllarda devam eden ideolojik çatışma, artık Kongrede daha görünür bir temsil kazanıyor.
Bu gelişmeyi Michigan'daki Senato seçimiyle birlikte değerlendirmek de yararlı.
Abdul El-Sayed, Demokrat Parti yönetiminin tercih ettiği daha merkezci aday Haley Stevens'ı ön seçimde yenmesinin ardından Cumhuriyetçi Mike Rogers'a karşı Senato yarışını da kazandı. El-Sayed kendisini demokratik sosyalist olarak tanımlamıyor. Ancak Bernie Sanders ve Alexandria Ocasio-Cortez'in desteğini aldı; milyarderlerin vergilendirilmesi, evrensel sağlık hizmeti, şirketlerin siyasi etkisinin azaltılması ve yapay zekâ sektörünün daha sıkı denetlenmesi gibi taleplerle kampanya yürüttü.
El-Sayed'in Michigan gibi rekabetçi bir eyalette seçilmesi, sol ekonomik politikaların Demokratların geleneksel olarak güçlü olduğu büyük kent bölgelerinin dışında da karşılık bulabildiği bir örnek sunuyor.
Peki bütün bunların iklimle ilişkisi ne?
Demokratik sosyalistlerin programlarında iklim politikaları, ekonomik eşitsizlik ve kamusal hizmetler aynı tartışmanın parçası.
Örneğin Claire Valdez'in yayımladığı iklim programı oldukça kapsamlı. Green New Deal çerçevesinde büyük ölçekli kamu yatırımlarını, temiz enerjiye geçişi, sendikalı istihdamı ve iklime dayanıklı altyapıların geliştirilmesini savunuyor.
Bunun yanında elektrik faturalarının dondurulması, federal bir kamu enerji otoritesi kurulması, eyaletlerin ve kentlerin kamu mülkiyetindeki enerji şirketleri oluşturmasının desteklenmesi ve özel enerji şirketlerinin daha sıkı denetlenmesi gibi önerileri var.
Enerji politikalarında bu tür taleplerin önemini anlamak için bugünkü yenilenebilir enerji dönüşümüne bakmak yeterli.
ABD'de rüzgâr ve güneş enerjisine yapılan yatırımlar artarken, enerji piyasasının büyük bölümü özel şirketlerin kontrolünde. Yenilenebilir enerjinin büyümesi, enerji şirketlerinin kârlılığına dayanan piyasa yapısını kendiliğinden değiştirmiyor. Elektrik fiyatları, altyapı yatırımlarının maliyeti ve enerji üretiminden elde edilen gelirlerin dağılımı ayrı bir mücadele alanı olmaya devam ediyor.
Demokratik sosyalistlerin programları bu noktada ayrışıyor. Enerji sektöründe kamu mülkiyetini, demokratik denetimi ve fiyatlandırma üzerinde kamusal müdahaleyi daha güçlü biçimde gündeme getiriyorlar.
Böylece iklim politikası, elektrik üretiminin hangi teknolojilerle yapılacağının ötesinde, enerji altyapısının nasıl yönetileceğine ve ekonomik getirilerinin kimlere ulaşacağına ilişkin bir tartışmaya dönüşüyor.
Özel yatırımlarla ilerleyen yeşil dönüşüm ile kamusal mülkiyet ve demokratik planlamaya dayanan bir dönüşüm arasında önemli siyasi ve ekonomik farklılıklar var. Amerikan solundaki tartışmanın giderek bu alana taşınması dikkat çekici.
Teksas: Petrol ekonomisinin merkezinde siyasi değişim
Seçimlerin en çarpıcı sonuçlarından biri Teksas'ta yaşandı.
James Talarico ABD Senatosuna seçilirken Gina Hinojosa, Cumhuriyetçi Greg Abbott'ı yenerek eyaletin ilk Latina valisi oldu. Demokratlar vali yardımcılığı ve eyalet başsavcılığı gibi önemli makamları da kazandı.
Teksas'taki bu gelişme Amerikan enerji politikaları açısından özel bir öneme sahip.
Teksas, ülkenin en büyük petrol ve doğal gaz üretim merkezi. Permian Basin dünyanın en büyük petrol üretim bölgelerinden biri. Eyalet aynı zamanda önemli bir petrokimya sanayisine, büyük doğal gaz altyapısına ve hızla büyüyen yenilenebilir enerji sektörüne sahip.
Son dönemde bunlara yapay zekâ veri merkezleri ve bunların ihtiyaç duyduğu devasa enerji altyapısı yatırımları da eklendi.
Dolayısıyla Teksas'taki siyasi değişim, Amerikan fosil yakıt ekonomisinin merkezindeki güç ilişkilerini doğrudan ilgilendiriyor.
Gina Hinojosa: Veri merkezleri ve şirketlere verilen ayrıcalıklar
Yeni vali Gina Hinojosa'nın kampanyasında öne çıkan başlıklardan biri veri merkezleri oldu.
Hinojosa, yeni veri merkezlerinin inşasına moratoryum getirilmesini, şirketlere sağlanan vergi ayrıcalıklarının sona erdirilmesini ve su ile elektrik kullanımına ilişkin daha sıkı kurallar kabul edilmesini savundu.
Teksas'ta veri merkezlerinin büyümesi, özellikle kırsal topluluklarda ciddi tepki yaratmış durumda.
Bu tesislerin elektrik tüketimi, soğutma için ihtiyaç duydukları su, yeni enerji altyapısının maliyeti ve tarım arazileri üzerindeki baskı yerel tartışmaların merkezinde.
Ekim ayında yayımlanan ABC News/Washington Post/Ipsos araştırmasına göre Teksaslıların %69'u kendi topluluklarında yeni veri merkezi inşa edilmesine karşıydı.
Üstelik itirazlar yalnızca Demokrat seçmenlerden gelmiyor. Cumhuriyetçilerin güçlü olduğu kırsal bölgelerde de arazi sahipleri ve yerel topluluklar yeni projelere karşı örgütleniyor.
Hinojosa'nın kampanyası bu hoşnutsuzluğu siyasi bir gündeme dönüştürdü.
Yapay zekâ sektörüne yapılacak yatırımlardan teknoloji ve enerji şirketleri önemli kazançlar beklerken, yerel halk elektrik faturalarının, su tüketiminin ve altyapı maliyetlerinin nasıl etkileneceğini sorguluyor.
Burada çok somut bir ekonomik çıkar çatışması var. Özellikle enerji altyapısına yapılacak yeni yatırımların maliyetinin hane halkına mı, yoksa büyük tüketici konumundaki şirketlere mi yükleneceği önemli.
Veri merkezleriyle ilgili tartışma, iklim hareketinin önümüzdeki dönemde daha fazla karşılaşacağı bir meseleyi de gündeme getiriyor: Teknolojik büyümenin hangi kaynaklara dayanacağına ve maliyetlerin nasıl paylaşılacağına kim karar verecek?
James Talarico: İklim politikaları ile petrol sektörünün çıkarları
Senatoya seçilen James Talarico'nun enerji politikaları farklı bir tablo sunuyor.
Talarico geçmişte Texas Climate Action Act adlı bir yasa girişimi hazırlamıştı. Bu girişim eyaletin sera gazı emisyonlarının azaltılması için hedefler belirlenmesini öngörüyordu.
Ancak Senato kampanyasında petrol ve gaz sektöründeki istihdamı koruyan, aynı zamanda yenilenebilir enerji yatırımlarını artıran bir yaklaşım benimsedi.
Rüzgâr, güneş, jeotermal ve hidrojen teknolojilerinin geliştirilmesini savunuyor. Petrol ve doğal gaz sektöründeki istihdamın korunmasına da açıkça destek veriyor.
Bu yaklaşım, Demokrat Parti'nin önemli bir bölümünün enerji politikasını yansıtıyor: Yenilenebilir enerji yatırımlarıyla fosil yakıt üretimini birlikte sürdürmek.
Teksas'ın ekonomik yapısı bu tercihte belirleyici. Petrol ve doğal gaz sektörü eyaletin istihdamı, kamu gelirleri ve siyasi ekonomisi üzerinde çok büyük etkiye sahip.
İklim hareketinin fosil yakıtlardan çıkış talebiyle petrol ve gaz sektörünün ekonomik çıkarları arasındaki gerilim burada açıkça görülüyor.
Öte yandan Talarico'nun programında büyük veri merkezlerinin ihtiyaç duyduğu enerji altyapısının maliyetini kendilerinin karşılaması, düşük gelirli hanelere enerji desteği sağlanması, enerji şirketlerinin afet dönemlerindeki fiyatlandırmasının denetlenmesi ve çevre mevzuatının güçlendirilmesi de yer alıyor.
Bunlar mevcut enerji sisteminin daha sıkı düzenlenmesine yönelik somut politikalar.
Jon Rosenthal: Petrol ve gaz şirketlerini denetleyen kurumda değişim
Teksas'ta iklim ve çevre politikaları açısından önemli bir başka sonuç ise Jon Rosenthal'ın Railroad Commission'a seçilmesi.
Adına rağmen bu kurum demiryollarıyla değil, esas olarak Teksas'ın petrol ve gaz endüstrisinin düzenlenmesiyle ilgileniyor.
Rosenthal, 1990'dan bu yana bu kuruma seçilen ilk Demokrat oldu.
Kampanyasında kirletici petrol ve gaz tesislerine karşı daha sıkı denetim, doğal gaz altyapısının güvenliği, üretimden kaynaklanan atık suların yeraltına enjekte edilmesinin ücretlendirilmesi ve terk edilmiş petrol kuyularına ilişkin şeffaflığın artırılması gibi konulara odaklandı.
Kurumun görevleri düşünüldüğünde bu önemli. Petrol ve doğal gaz üretimindeki atık suların yönetimi, terk edilmiş kuyular ve çevresel denetim, fosil yakıt sektörünün uzun vadeli kamusal maliyetleriyle doğrudan ilişkili.
Rosenthal'ın seçilmesiyle petrol ve gaz endüstrisinin düzenlenmesinde farklı bir siyasi yaklaşım temsil edilecek.
Teksas'ın enerji ekonomisinde asıl çatışmalardan biri de burada yaşanıyor: Üretimin ekonomik getirileri büyük ölçüde şirketlerde kalırken, kirlilik, terk edilmiş tesisler, su kaynaklarının bozulması ve çevresel risklerin maliyetleri sıklıkla kamunun önüne geliyor.
Corpus Christi: Su hakkı ve petrokimya endüstrisine karşı yerel mücadele
Teksas'ta gerçekleşen ve daha az dikkat çeken sonuçlardan biri de Corpus Christi'deki halk oylaması.
Corpus Christi, ExxonMobil, Valero ve Occidental Chemical gibi büyük şirketlerin faaliyet gösterdiği önemli bir sanayi ve petrokimya merkezi.
Bölgede uzun süredir devam eden kuraklık, büyük sanayi tesislerinin su tüketimiyle yerel halkın ihtiyaçları arasında ciddi bir tartışma yaratmış durumda.
Mevcut uygulamada bazı büyük endüstriyel su kullanıcıları, yıl boyunca belirli bir ücret ödeyerek kuraklık dönemlerindeki ek su tarifelerinden ve bazı kısıtlamalardan muaf tutulabiliyordu.
Yerel örgütler bu uygulamanın değiştirilmesi için yaklaşık 13 bin imza topladı ve Fair Water Amendment adlı düzenlemenin halk oylamasına sunulmasını sağladı.
DSA'nın da desteklediği düzenleme, 3 Kasım'da yapılan referandumda yaklaşık %68 oyla kabul edildi.
Düzenleme, mevcut muafiyet programının sona erdirilmesini ve belirli kuraklık aşamalarında büyük endüstriyel su kullanıcılarına zorunlu ek ücretler uygulanmasını öngörüyor.
Buradaki mücadele iklim adaletinin oldukça somut bir örneği.
Kuraklık döneminde su tüketiminin nasıl sınırlandırılacağı, büyük şirketlerin hangi ayrıcalıklara sahip olacağı ve su kıtlığının ekonomik maliyetinin kimler arasında paylaşılacağı doğrudan siyasi bir karar.
Corpus Christi'deki yerel hareket, bu kararı büyük sanayi kuruluşlarının ve belediye yönetiminin ilişkilerine bırakmak yerine halk oylamasına taşıdı.
Petrokimya şirketleri açısından su üretim faaliyetlerinin temel girdilerinden biri. Yerel halk açısından ise yaşamın ve kamusal hizmetlerin vazgeçilmez kaynağı.
İklim kriziyle birlikte su kıtlığının daha sık ve ağır yaşanması, bu tür çatışmaların önemini artırıyor.
Ayrıca mücadele yönteminin kendisi de dikkat çekici. Yerel örgütlenme, imza kampanyası, belediye düzeyinde siyasi baskı ve halk oylamasıyla büyük şirketlerin kaynak kullanımına ilişkin kuralların değiştirilmesi mümkün oldu.
Yapay zekâ ve veri merkezleri: Yeni bir çevresel ve ekonomik çatışma
Veri merkezlerine karşı tepkiler Teksas'la sınırlı değil.
2026 seçimlerinde 10 eyalette veri merkezlerinin inşasını, faaliyetlerini veya imar koşullarını ilgilendiren 41 yerel halk oylaması yapıldı.
İlk sonuçlara göre yaklaşık iki düzine oylamada yeni veri merkezlerini sınırlayan veya engelleyen düzenlemeler kabul edilmiş görünüyordu.
Bu oylamalar arasında inşaat yasakları, geçici moratoryumlar, enerji tüketimi kısıtlamaları, yerel halkın onayını zorunlu kılan düzenlemeler ve imar kararları bulunuyor.
Ohio, Illinois ve diğer eyaletlerdeki örnekler, veri merkezlerine karşı tepkinin farklı siyasi eğilimlerden seçmenleri bir araya getirebildiğini gösteriyor.
Bu gelişmenin arkasında yapay zekâ sektörünün çok büyük enerji ve altyapı ihtiyacı var.
Yapay zekâ şirketlerinin büyümesi için elektrik üretimi ve iletim altyapısının genişletilmesi, soğutma sistemleri, yeni su kaynakları ve kimi durumlarda yeni doğal gaz üretim kapasitesi gerekiyor.
Teknoloji şirketleri açısından bunlar yatırımların sürdürülebilmesi için gerekli altyapılar. Yerel halk açısından ise elektrik faturaları, tarım arazileri, su kaynakları ve yaşam çevreleri üzerinde etkiler yaratabiliyor.
Üstelik teknoloji sektörünün temiz enerji yatırımları yapması da bu tartışmaları ortadan kaldırmıyor. Yeni üretim kapasitesinin hangi amaçla kullanılacağı, kamu teşviklerinin kime verileceği ve enerji altyapısının maliyetinin nasıl paylaşılacağı önemini koruyor.
Son yıllarda yapay zekâ yatırımları büyük ölçüde teknolojik ilerleme ve ekonomik büyüme üzerinden tartışıldı. Seçim sonuçları bu büyümenin toplumsal maliyetleri hakkında da giderek daha güçlü bir siyasi tartışma oluştuğunu gösteriyor.
Büyük teknoloji şirketlerinin enerji ve su kaynakları üzerindeki etkisi, önümüzdeki yıllarda Amerikan çevre ve iklim siyasetinin önemli mücadele alanlarından biri olabilir.
İklim politikalarının siyasi ekonomisi: Enerji kimin kontrolünde?
Bu sonuçların ortaklaştığı konulardan biri, enerji ve doğal kaynaklar üzerindeki ekonomik güç.
Son yıllarda iklim politikalarının önemli bir bölümü yenilenebilir enerji teknolojilerinin geliştirilmesine, özel yatırımların teşvik edilmesine ve düşük karbonlu üretimin yaygınlaştırılmasına odaklandı.
Bu politikalar enerji dönüşümünde önemli rol oynadı. Ancak yeni enerji sisteminin ekonomik ve kurumsal yapısı büyük ölçüde mevcut şirketler, yatırımcılar ve piyasa mekanizmaları üzerinden şekilleniyor.
Demokratik sosyalistlerin programları ve yerel hareketlerin talepleri bu yapıya daha doğrudan müdahale etmeyi öneriyor.
Claire Valdez'in kamu enerji otoritesi önerisi, Corpus Christi'deki endüstriyel su kullanımına yönelik girişim ve veri merkezlerine karşı yerel mücadeleler farklı alanlarda gerçekleşiyor. Yine de hepsi özel yatırımlar ile kamusal kaynakların yönetimi arasındaki ilişkiye dokunuyor.
Enerji üretimi ve altyapısının mülkiyeti, elektrik fiyatlarının belirlenmesi, su kaynaklarının tahsisi, şirketlere sağlanan kamu teşvikleri ve çevresel maliyetlerin paylaşılması giderek daha açık siyasi tartışmalar haline geliyor.
Bu başlıklarda sınıfsal boyut da belirgin.
Enerji faturalarını ödeyen hanelerin, büyük elektrik tüketicilerinin, fosil yakıt sektöründe çalışan işçilerin, kırsal toplulukların ve enerji şirketlerinin çıkarları her zaman örtüşmüyor.
Örneğin fosil yakıtlardan çıkışın maliyetinin işçilere ve üretici bölgelere yüklenmesiyle, bu dönüşümün kamusal yatırımlar ve istihdam güvenceleriyle yürütülmesi arasında ciddi fark var.
Benzer biçimde, yenilenebilir enerji altyapısının özel şirketlerce işletilmesi ile kamu mülkiyetinde ve demokratik denetim altında yönetilmesi farklı ekonomik sonuçlar yaratabilir.
Bu açıdan Amerikan solunda yeniden güçlenen enerji demokrasisi tartışması önemli. İklim değişikliğiyle mücadele, üretim ve tüketim ilişkilerinin nasıl örgütlendiğine dair daha geniş bir ekonomik tartışmanın parçası haline geliyor.
Kongre çoğunluğu iklim politikalarını nasıl etkileyebilir?
Demokratların Kongrenin iki kanadında çoğunluğu kazanması, Trump yönetiminin iklim ve çevre politikalarının denetlenmesinde önemli değişiklikler yaratacak.
Yeni Kongre, federal kurumların harcamalarını ve düzenleyici kararlarını inceleyebilecek, soruşturmalar açabilecek, bütçe süreçlerinde etkili olabilecek ve Senatodaki atama yetkisini kullanabilecek.
Bunlar özellikle federal çevre kurumları, temiz enerji teşvikleri, fosil yakıt projelerinin izin süreçleri ve federal çevre mevzuatının uygulanması açısından önemli.
Aynı zamanda Demokrat Parti içindeki siyasi farklılıklar da daha görünür hale gelecek.
Bir tarafta fosil yakıt sektöründeki istihdamı ve üretimi korurken yenilenebilir enerji yatırımlarını artırmayı savunan Demokratlar bulunuyor. Diğer tarafta kamu mülkiyetini, daha kapsamlı bir enerji dönüşümünü ve şirketlerin ekonomik gücüne yönelik doğrudan müdahaleleri gündeme getiren sosyalistler var.
Enerji yatırımları, federal bütçe, çevre standartları ve büyük şirketlere sağlanan teşvikler üzerine yapılacak tartışmalar bu farklılıkların somutlaştığı alanlar olacak.
Demokratik sosyalistlerin yeni Kongrede nasıl örgütleneceği ve parti yönetimi üzerinde ne kadar etkili olabileceği de bu nedenle önemli.
COP31'e giderken ne görüyoruz?
Antalya'da başlayacak COP31 öncesinde ABD'den gelen bu sonuçlar, iklim siyasetinin toplumsal ve ekonomik boyutlarına ilişkin önemli gelişmeler içeriyor.
Küresel iklim müzakerelerinde emisyon azaltım hedefleri, finansman, teknoloji transferi ve uluslararası yükümlülükler tartışılıyor.
Buna karşılık enerji altyapısının mülkiyeti, büyük şirketlerin kamu kaynakları üzerindeki gücü, enerji fiyatlarının belirlenmesi ve dönüşümün maliyetlerinin toplum içinde nasıl paylaşılacağı gibi meseleler uluslararası müzakere gündeminde çok daha sınırlı yer buluyor.
Oysa iklim politikalarının uygulanmasında bu kararların etkisi büyük.
ABD'deki seçimlerde, özellikle demokratik sosyalistlerin programlarında ve yerel halk hareketlerinde, bu ekonomik ilişkilerin doğrudan siyasi tartışma konusu haline geldiğini görüyoruz.
Enerji dönüşümünün kimin kontrolünde gerçekleşeceği, kamu kaynaklarının hangi yatırımlara ayrılacağı, fosil yakıt sektöründeki çalışanların geleceği ve su gibi yaşamsal kaynakların nasıl paylaşılacağı giderek daha görünür meseleler.
Burada iklim hareketi açısından da düşünülmesi gereken bir nokta var.
İklim değişikliğiyle mücadelede toplumsal destek, yalnızca bilimsel verilerin kabulüne veya emisyon hedeflerinin benimsenmesine bağlı değil. Enerji fiyatları, çalışma koşulları, konut, ulaşım ve temel kamu hizmetleri de insanların dönüşüme ilişkin tutumlarını etkiliyor.
Demokratik sosyalistlerin bu alanları birlikte ele alan ekonomik programları, iklim politikalarıyla gündelik yaşam arasındaki ilişkiye daha fazla siyasi ağırlık veriyor.
Yerel hareketler ise bu tartışmayı doğrudan şirketlerin faaliyetleri, kamu kaynaklarının kullanımı ve belediyelerin kararları üzerinden yürütüyor.
Sonuç: Yeni bir iklim siyaseti mi?
Elbette bütün bunlar ABD'de iklim politikaları açısından her şeyin yoluna girdiği anlamına gelmiyor.
Demokratların Kongrede çoğunluğu kazanmasına rağmen Trump başkanlık yetkilerini ve veto gücünü koruyor. Demokrat Parti'nin kendi içinde fosil yakıtlardan çıkış konusunda ciddi farklılıklar bulunuyor. Demokratik sosyalistlerin Kongredeki sayısı hâlâ sınırlı. Teksas ekonomisinin petrol ve gaz üretimine bağımlılığı da bir seçimle ortadan kalkacak değil.
Üstelik seçim sonuçlarını doğrudan iklim politikalarına verilmiş toplumsal destek olarak değerlendirmek de doğru olmaz. Seçmenlerin önemli bir bölümü ekonomik koşullara ve Trump yönetimine duydukları tepkiyle hareket etti.
Ancak seçimlerde dikkat çekmeye değer bir yönelim var.
Enerji fiyatlarına müdahale, kamu enerji şirketleri, su kaynaklarının endüstriyel kullanımının sınırlandırılması, veri merkezlerine karşı yerel denetim ve şirketlerin siyasi etkisinin azaltılması gibi talepler daha görünür hale geliyor.
Bunlar iklim politikalarının giderek daha fazla ekonomik güç ve kaynakların bölüşümü üzerinden tartışılabileceğine işaret ediyor.
Demokratik sosyalistlerin kazanımları bu tartışmanın Kongredeki temsilini genişletirken, Teksas'ta ve diğer eyaletlerdeki yerel mücadeleler de somut düzenleme talepleriyle sonuç alabiliyor.
Önümüzdeki dönemde bu gelişmelerin fosil yakıt üretimi, enerji mülkiyeti ve kamu politikaları üzerinde ne ölçüde etkili olacağını göreceğiz.
Fakat iklim hareketi açısından tartışılmaya değer bir soru şimdiden ortada: Karbonsuzlaşma ilerlerken enerji sisteminin ekonomik gücü ve kaynaklar üzerindeki denetim de değişecek mi? Yoksa aynı ekonomik ilişkiler, yeni teknolojiler ve yatırımlar üzerinden devam mı edecek?
ABD ara seçimlerinin ortaya çıkardığı gelişmeler, bu sorunun giderek daha fazla siyasi karşılık bulduğunu gösteriyor.